Skip to main content

A lucky spotting at Valparai

It was a pleasant evening. I was driving on the curvy roads of Valparai. Although, it falls under the Western Ghats, the soaring temperature did not feel like one. There wasn’t any canopy cover to protect us from the sweltering heat as the atmosphere was teeming with the dense thickets of tea gardens. Over the past few decades, tropical forests (across the world) have been harvested exponentially for tea, coffee or oil palm cultivation. Valparai is not an exception. Anyways, this story is not about deforestation or conservation, but about an adorable species and the very nature of tropical forests.

Forest bungalow in between the woods
Art by Anaga N

As the road meandered, I took a sharp turn, and entered the deep-rooted tropical forest from an open tea estate. A sudden change in the temperature hit me as I witnessed short tea shrubs transforming into tall and dense tropical trees. Sunlight had a tough time piercing through tiny breaks of the canopy covers and, hence altering the temperature.

To my right, I saw one forest bungalow erected in between the woods surrounded by silver oak and red sandalwood trees. Also, some eucalyptus trees were planted in an orderly manner in between. “Typical forest department work, commented my friend with an impish smile.

Along these high-rise trees, grew some coffee plants on the ground, brimming with beans. Harvest season was just two to three weeks away.

On the other side of the bungalow, stood a bunch of neatly arranged arecanut  palm trees. Betel plants curled beautifully on these tall and slender trees. While some trees were covered completely by these creepers, others were sparsely covered; “It is quite a sight to behold,” remarked my friend. “Yeah! It totally is,” I responded back  with a grin.

The other side i.e. to my left, was also the same but without the bungalow. Hence, one can imagine the density of the woods. I saw a rough road piercing through them and was inviting. But then I recalled the conversation with the shopkeeper two days back, who warned me about the presence of sloth bears. “Appearance might deceive you, but trust me when I tell you, it is one of the most furious animals in this forest,” he cautioned.

I parked my car near that enticing rough path and saw a small group standing along the road, just outside the bungalow. Speaking with each other in sign language, they looked excited with their eyes glued onto the overhead branch of a Eucalyptus tree. Dressed in camouflaged outfits holding Nikon light-weight compact binoculars and carrying 600 mm DSLR lens, these guys looked as attractive as the jungle itself.

Seduced by these bunch of wildlife enthusiasts and an ever-attractive milieu, I got down excited and pleased, all the while eyeing to spot something striking or rare on the branches. And just as I took a  few steps, I saw that gorgeous bird. It was flitting on the branches, looking for something in between the bark, overlaying the eucalyptus trees. With its yellowish casque on top of its head, reddish eyes and elongated white tail with black stripes, it looked stunning and unique. It’s a large bird, sizing up to raptors. The small gathering did not seem to have any impact over the species, considering its extremely shy nature. Rather, it focused on  something more important.

After some minutes hard work, tearing off a few barks of the tree, the bird stuck onto something with its long and strong pointed yellow beak. Looked like its hard work had paid off. When it pulled off its beak, there was something stuck in between, trying hard to escape. But nothing can get off its sturdy hold.

After a closer look, through the binoculars, I recognized it to be a bat. The poor guy looked puny and blank, trapped in the clutches of those beaks. The bird wheeled the bat, keeping it in the tip of its beak and started munching it like a chewing gum. The bat rolled and rolled, until it turned into  masticated meat.

Gulping it, the bird took off, producing a whooshing noise, from the branches and flew into the woods over the rough road. The gaps in between its black and white feathers were responsible for that whizzing sound, which blended with the stillness of the atmosphere producing a reverberating effect.

We stood there rooted to the spot admiring this beauty which astonished us by all means – physical appearance, inventive behaviour and flight. ‘Call’ was the only thing we missed on that day, which I am sure would be unique as well. Afterall, for no reason it would have been named ‘malamulakki’ by the tribal people.

Meanwhile, in the middle of admiring this adorable species, few thoughts flashed in my mind. Isn’t it a fruit eating (frugivorous) bird? Then why would it prefer bats? Does it have anything to do with destruction of native fruit-bearing trees?

Its common food, or one can even say the most preferred, is Ficus fruits. I even remember the conversation from one of the local people who recommended this place. He said, “You can spot a big family (or  more) on one big old banyan tree. Follow the rough road trail in between the woods, hike for an hour and you will be there. But beware of the bears!”

Or is it consciously picking non-vegetarian food to feed its young ones at the early stage? This sort of behaviour is common among bulbuls. Although, they are fruit eaters, they carefully feed their chicks with worms and moths as a means of protein diet. And we consider these fellas as five-sensed beings!

With a troubled mind, I turned on my car engine and started driving, looking for similar observations hidden beneath this treasure trove, all the while polluting the atmosphere.

 

Did you guess the bird?

Comments

  1. Nice observations and descriptions.

    I think the bird described is great Indian hornbill.

    ReplyDelete
  2. What a wonderful experience and described so well too!! Lucky you got to see this amazing bird! Hornbill is my guess too!!

    ReplyDelete
  3. Beautiful description as usual. U brought tat scenario right in front of my eyes.. The bird is hornbill. Excellent writing gauti

    ReplyDelete
  4. Excellent narration , sir.
    Even I think it's Hornbill.

    ReplyDelete

Post a Comment

Thank you for reading. Really appreciate your time. Would be great if you could share your thoughts about the article you just read. Will be happy to discuss about it. Little bit of discussion helps! Always!

Popular post

புதுச்சேரியில் கடல் உள்வாங்கியதா?

சமீபத்தில் பேசு பொருளாகி உள்ள  பாண்டி கடற்கரையி ன் மணற்பாங்கான தோற்றம் எனக்குள் உதிர்த்த ஒரு சிறிய எண்ணோட்டப் பதிவு. புதுச்சேரி கடற்கரை ஒரு இனிமையான காலை பொழு து.  பாறைகளுடன் காட்சியளித்த புதுச்சேரி  நகரத்தின் கடற்கரையில் மணலைக் கண்டதும் சிலர் , ‘கடல் உள்வாங்கியிருக்கு!! ’ என்று கூறிவிட்டு வேகமாக நடையைக் கட்டினர். அவர்களுள் சிலர் கடலை சிறிது நேரம் நோட்டமிட்டு பின்பு ஆழ்ந்து யோசனை செய்வதைப் போல் நின்று விட்டு கடந்து சென்றனர். அதே மணல் வெளிப்படும் கடற்கரை பகுதியில் தெற்கில் இருந்து வரும் ஒரு பெரிய குழாயில் இருந்து கருமையான நீர் பீறிட்டுப் பாறைகளைத் தாண்டி கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. அருகில் நாற்காலியில் அமர்ந்து இருந்தவரிடம் , சிலர் ‘என்ன?’ வென்றும் , சிலர் ‘ஏன் சாக்கடை நீர் கடலில் கொட்டப்படுது? ’ என்றும் விசாரித்தனர். விசாரித்தவர்களிடம் ‘மண் கொட்டி பீச் (கடற்கரை) ஆக்கப்படுது’ என்று அவர் பதிலளித்தார். ஆனால் கடற்கரைக்கு வரும் பலரின் கவனம் இதன் மேல் இருந்தது போல் தோன்றவில்லை. இதைப் பற்றி ஏற்கனவே தெரிந்திருக்கலாம் அல்லது தெரிந்துகொள்வதில் ஆர்வம் இன்றி இருக்கலாம் அல்லது இந்த மாற்றத்தைக் க

மணல் மணலாய் நெய்தல் - சின்ன வீராம்பட்டினம் கடற்கரை

புதுச்சேரி – ‘பாண்டி’ என்று பிரபலமாக அழைக்கப்படும் இந்த சிறிய சுற்றுலா நகரத்திற்கு வரும் பலரது எதிர்பார்ப்புகளில் முக்கியமாக இடம்பிடிப்பது மது, பிரஞ்சு கட்டமைப்பான கட்டிடங்கள் மற்றும் கலைகள், கடலோர உல்லாச விடுதிகள் போன்ற மேலும் பல.  இது போன்ற புத்துணர்வு காரணத்திற்காக மட்டுமே அறியப்படும் இந்த ஊரில் வசிப்பதால் வேறு ஒரு கண்ணோட்டத்துடன் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. இயற்கையோடு இயைந்த இடங்களை அறியும் ஆர்வத்தோடு தேடுகையில் பாண்டியைச் சுற்றி பல இடங்கள் இயல்பாக சென்று வரக் கூடிய அளவில் உள்ளதை உணர்ந்தேன். அவ்வாறு பார்த்த சில இடங்கள் உசுட்டேரி, கழுவேளி, வேல்ராம்பேட் ஏரி, சின்ன வீராம்பட்டினம் கடற்கரை, கணபதிசெட்டிகுளம் கடற்கரை, தேங்காய்த்திட்டு அலையாத்தி காடுகள், மற்றும் புதுச்சேரியைச் சுற்றியுள்ள எண்ணற்ற ஏரி, குளங்கள் ஆகியவற்றிற்கு ஒரு பார்வையாளராக மட்டுமல்லாமல் ஒரு ஆர்வலராக, கற்கும் நோக்கத்தோடு (பள்ளிக்கு செல்லும் மாணவரைப் போல்) சென்றேன் . தொடக்கத்தில் பெரிய எதிர்பார்ப்பு ஏதும் இன்றி சில நேரங்களில் தேடியும் சில சந்தர்ப்பங்கள் தானாக அமையவும் இந்த இடங்களுக்குச் சென்றேன். ஆனால் நம்மைச் சுற்றி

இருப்பை இழந்து நிற்கும் இலுப்பை

தேனினை விரும்பி உண்ணும் கரடிகள் , கூட்டம் கூட்டமாக ஒரு மரத்தை நோக்கிச் செல்கின்றன , குட்டி ஈன்ற தாய் கரடி கூட தனது கூட்டத்துடன் அந்த மரத்தை நோக்கிப் பயணப்படுகிறது. மரத்தின் கீழே கொட்டிக்கிடக்கிற பூக்களைத் தின்றுவிட்டு , இன்னும் சுவையான பூக்களை நாடி மரத்தின் மீது ஏறி சுவைமிகுந்த பூக்களை உண்டு கிளைகளில் படுத்துக்கிடக்கின்றன. இந்தக் காட்சி D iscovery Channel – ல் வரும் நிகழ்ச்சி அல்ல , நமது மரபு இலக்கியமான சங்க இலக்கியத்தொகுதியில் ஒன்றான அகநானூற்றில் இலுப்பைப் பூ பற்றி இடம்பெறும் இலக்கிய சாட்சி. சங்க இலக்கியத்தில் இருப்பை என்றழைக்கப்படுகிற இலுப்பை தமிழகத்தின் நிலவெளியில் குறிப்பிடத்தகுந்த ஒரு தாவரமாகும். ஆனால் , இன்று இலுப்பை மரம் தன்னுடைய இருப்பை தக்கவைத்துக்கொள்ள போராடிக்கொண்டிருக்கிறது. கரடிகளைக்கூட கவர்ந்து   இழுத்த இந்த மரம் இன்று கவனிக்கப்படாமல் கேட்பார் அற்று கிடப்பதற்கான காரணம் என்ன என்பதை ஆராய்கிறது இந்தக்கட்டுரை. இயற்கையோடு இலுப்பை தமிழர்கள் இயற்கையின் மீது வன்முறையைச் செலுத்தாது இயற்கையோடு இணைந்து இனிமையாக வாழ்ந்த காலப்பகுதியின் இலக்கிய சாட்சியங்கள் சங்க இலக்கியங்